संस्मरण

चितवनको पर्सातर्फ यात्रा गर्दै गर्दा मनमा व्यग्र उथुलपुथल थियो, तर, त्यहाँ न त तीर्थयात्राजस्तो छटपटी थियो, न घुमघामको हतारो नै

❤❤ चिन्नुपर्नेले चिनिदियो भने चिनी दिएजत्तिकै गुलियो हुन्छ । नचिन्नेले चिनेन भने कागलाई चिन्नो फलेजस्तै हुन्छ । तर नचिन्नेले चिन्यो

मैले अआ कख सिकेको बाल कल्याण माध्यमिक विद्यालय सोलाबाङ (रुकुम पश्चिम) को आज ५७ औँ वार्षिकोत्सव । यस सुखद अवसरमा

काठमाडौँदेखि रुकुमसम्म मैले मुख्य मुख्य कपडाहरू सानो झोलामा अटाउनेजति खाँदैँ र पठाओको मोटरसाइकल बोलाइहालेँ । नयाँ बसपार्क पुगेपछि बस काउन्टरमा

संयोग नै मान्नुपर्छ, समुन्द्र मन्थनपछि निस्किएको कालकुट विष सेवनले रन्थनिएका महादेव गोसाइकुन्ड जाँदा विश्राम गरेको स्थल दुप्चेश्वरतिर म पनि जाँदै

हेनरी रेने अल्बर्ट गी द पासाँ (मापासाँ), जो आजभन्दा १३० वर्षअघिसम्म बाँचेका विश्वप्रसिद्ध फ्रान्सेली लेखक थिए, उनलाई विश्व वाङ्मयमा अग्रणी लघुकथाकारको

आज मेरो यौवनकालको कोरा सपना रङ्गिएको दिन । दुवैले जित्ने जित-जितको चुनावजस्तै । मैले चुनेँ, उसले जिती । उसले चुनी,

जब मेरो दिमागमा केही खेल्छ, त्यो कुरा चालपाएर यो मेरो दिलको आँगनीमा झोला लिएर टुप्लुक्क देखा परिहाल्छ । यसले दिमागमा

जब मेरो दिमागमा केही खेल्छ त्यो कुरा चालपाएर यो मेरो दिलको आँगनीमा झोला लिएर टुप्लुक्क देखा परिहाल्छ । यसले दिमागमा

“सर नमस्कार !”चिनेचिनेको स्वरले मेरो अकस्मात ध्यान खिँच्यो ।मैले अफिसको फाइल एकातिर पन्छाएर अभिवादन गर्नेको मुख हेरेँ । मेरो अगाडि