म किन झरिन !

यो सालको जारो ! भो कति सारो !! सँधैँ भो अँध्यारो !!!

फूल-बारीमाथि फागुनैसम्म खन्यायो तुषारो !

कोपिला झरे, बचाउने जोहो मैले क्यै गरिन,

ती झर्नुभन्दा ओइलेको पात म किन झरिन !!

बौलाउँदै आयो त्यो चैते हुरी छारोपात उरायो

लुछेर लग्यो डालीकै गुँड बिचल्ली गरायो !

बचरा खसे, अडिलो रुखमा खै गुँड सारिन

ती खस्नुभन्दा हुरीमा परी म किन मरिन !!

बैशाख लाग्दा पलाए मुना वन र पाखामा

त्यो देख्नै नपाई कसिङ्गर कल्ले हाल्यो यी आँखामा !

भाँचिए अरे कलिला मुना बैशाखे झरीमा

भाँचिँदा टुसा, सुकेको हाँगो म किन झरिन !!

असार लाग्दै झर्‍यो नि पैरो, बगायो बस्तीलाई

छानेरै तान्यो असक्त जो छन् कलिला नानीलाई !

हेरेरै बसेँ, बचाउँछु भनी मै अघि सरिन

ती पर्नुभन्दा त्यै पैरोभित्र म किन परिन !!

साउन लाग्दै उर्लेर आयो खहरे खोला यो

जता छ कमजोर पसेर उतै कोलाहल् मच्चायो !

सजिलै थियो छेक्नलाई, तर मैले क्यै गरिन

त्यो भेलभित्र कुहेको काठ म किन परिन !!

भदौरे घामले सुकायो गरा पानी नै नआई

मरेर गयो त्यो बर्खे बाली पसाउनै नपाई !

त्यैँ थियो खोला, ल्याएर गरा मैले नै भरिन

ती मर्नुभन्दा पाकेको बाली म किन मरिन !!