सामाजिक न्याय

संकेत् मात्र गरिदिए त्रिभुवनले, ती ‘राष्ट्रपीता‘ बने

यी ज्ञानेन्द्र ‘अज्ञानि छु‘ भनिदिँदा ‘राजतन्त्र चीता‘ बने,

नीष्ठाले यसकै, विपि कहलिए सिद्धान्तका ‘द्योतक‘

थापी ज्यान, बने शहीद, यसकै ‘सन्देश उद्घोषक‘ ।

भाषा, धर्म, लिङ्ग, जाति, थलमा बीजाणु यसकै रह्यो

थप्दा क्रान्ति त्यहीँ, ‘प्रचण्डपथ‘ भो विद्रोह नै चर्कियो,

‘लोकतान्त्रिक गणतन्त्र‘ मन्त्र यसकै, जे जे बने सार्थक,

हारी आमचुनाव, माधव पुगे, ‘प्रधानमन्त्री‘तक ।

नेताद्वार ढुकी, ‘सुशासन‘ जपी हाकिम् ‘बडा‘ भै, गए

सोही शब्द रटेर जाँचहरुमा, साधक् बढोत्तर भए,

नारामा, घरमा, सदन्, सडकमा, सञ्चार साधनतिर

वर्षौँ भो, धुमधाम शब्द यसकै, चर्चा चलेको तर !

‘पाऊँ न्याय‘ भनी यिनै अक्षरको, मैले गरेँ कि कुरा

‘हात्मा डाडु लिने‘ अधिशहरुले, सुर्कीसके पाखुरा !

स्थायी शासककै विवेकि मतिमा, बेहाल् छ यस्तो भने !

नौ डाँडा परका अबोध जनको, के हाल होला भन ?

२०६६।०४।०२