कविताछन्द कविता

पि. ए. को जागिरे

सुन्द्यौ हाकिम साब मर्म पि.य.को, धेरै भयो यो गह्रौँ,

सेवामा रहँदै बित्यो सब जुनी, धैर्य टुट्यो के गरौँ ?

उर्जा, सिर्जन, जोश, जाँगर मर्‍यो, गिर्दो मनोबल् छ यो,

तल्ला पाँच, उँधोउँभो दगुरदा, सुक्तै गयो ज्यान यो ।।

पानी छैन, न फोन् छ, नेट छ न ता, टेर्ने न कोही हुनु ,

चर्पी हेर्नु ,ज्युनार पार्नु र पिउन्, बोलाउँदै दौडिनु

पैँसा धर्दिनु बैंकमा फगतका, यी कार्य मेरै भए,

भो भो खान्न म यो निरीह पि.य.को, जागीर यस्तै भए ।।

नाता के छ तिमी म बीच् रगतको ? मान्छे बराबर् हगि ?

कस्को सेवक ? राष्ट्रको कि घरको ? दास् झैँ बित्यो जिन्दगी

नोकर्, दास प्रथा ढले रुढिबुढी बीसौँ शताब्दी उता,

तिम्रै नित्य निजी सहायक बनी, स्वीकार्नु के दासता ?

पैँसा, मान, दया, अनेक सुविधा, पायौ नि जो भन्दछन्,

सङ्गातीसित दाँज वृत्ति सुविधा, सैयौँ गुणा तुच्छ छन् ।

केही सिर्फ हजूरका पहुँचका, कुम्ल्याउनै मस्त छन्,

कोही काम नभै यही अफिसमा, मारी झिँगा बस्तछन् ।।

के हो काम् कुनको ? खै कार्य विवरण् ? के हेर्छ ‘सामान्य’ त्यो ?

आफैभित्र अस्तव्यस्त अफिसले, कुन् ‘लोक सेवा’ गर्‍यो ?

बुझ्दैनौ कि पचाउँछौ बुझ तिमी, कस्तो छ बीडम्बना !

को लत्याउँछ ? को निरन्तर रह्यो, दायित्व कर्तव्यमा ?

पार्‌दर्शी, दक्षता र मीतव्ययिता, मूल्‌मन्त्र था पाउँछु,

जस्तै काम जटील देउ जनको, फत्ते गरी आउँछु ।

लाऊ लेपन, घाउको मलम हुँ, खोज्छौ त सुसाध्य छु,

जानी राख म युगको कलम हुँ, जोत्छौ त दु:साध्य छु ।।   

  • २०६६।०३।२१
  • काठमाण्डौँ ।

Loading

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *