बाटै छेक्यो कोरोनाले (तीज गीत)
केटी सम्झी जन्मघर रुन्छु धरधर बाटै छेक्यो कोरोनाले बरिलै कति बाँच्नु छ र नहोऊ परपर आँशु सुक्यो म रुनाले ।१।
Lyricist | Writer
केटी सम्झी जन्मघर रुन्छु धरधर बाटै छेक्यो कोरोनाले बरिलै कति बाँच्नु छ र नहोऊ परपर आँशु सुक्यो म रुनाले ।१।
ऐना हेर्दा आफूसँगै अर्को मान्छे देखियोस् कुरा सुन्दै बाटो काट्ने साथी भेटियोस् रुची, शोख, ध्यय, मिलोस् बोलाउँदा ‘हाँ’ भनोस् प्यास
यो सालको जारो ! भो कति सारो !! सँधैँ भो अँध्यारो !!! फूल-बारीमाथि फागुनैसम्म खन्यायो तुषारो ! कोपिला झरे, बचाउने
तिमीसंग कति बोल्नु थियो अब बोल्ने सम्भावना सिद्धियो तिमीसंग कति कुरा खोल्नु थियो अब खोल्ने सम्भावना सिद्धियो तिमीसंग कति
तिम्रो चौबीसौँ जन्मदिवस आई गयो परि तिमीविना यो… हामीले यहीँ मनायौँ, तिमीले कहाँ मनायौ ? चौबीसलाख पाला माझेर स्मृतिका सङ्गालिएका
पुरुषः शहर राम्रो मलेशिया धन राम्रो कोरिया जान्छु अब विदेशतिरै खन्दैन खोरिया महिलाः घर छाडी परदेश जाने
हराएको हीरा मेरो, लाग्थ्यो काँ छ ? काँ छ ? जिन्दगीको ओरालीमा भेटेँ मैले आज ! बेहोशीपन् आफ्नै थियो,